ŞƏHLA NİHAN

Onu rəssamın əsərlərində ən çox məşğul edən metamorfoz idi. Canlının cansıza, quşların balığa, müstəvinin fəza fiquruna keçməsi və əksinə çevrilmə.

Bir ricam olacaq sizdən: haqqınızı alandan sonra məni daha narahat etməyin. Şəxsi münasibətimiz mümkün deyil. Mən istəmirəm.

Burdakı cazibə qüvvəsinə bəlkə Yerin qravitasiyası həsəd aparardı, çünki burda heç kəs və heç nə unudulmamışdı, sadəcə xatirələrə köçmüşdü.

Hər şey möhtəşəm və sadə idi. Əşyalar, olaylar arasında hər cür əlaqə qırılmış, yerini duyğusal bir rabitəsizlik tutmuşdu. Səbəb-nəticə tandemi cırıq-cırıq olub fiaskoya uğramışdı.

İndi pəncərə önündə durub o ikisinə baxır, baxırdı..., çox məhrəm görünürdülər... Beynindəki səssizliyi bir sual eninə-uzununa doğrayıb-tökürdü: “Niyə? Nə səbəbə?... ”

Ruh isə maşının arxasınca uçaraq, dad-fəryad qoparırdı. “Məni hara aparırsız, oğrular!?... Mən ölmüşəm! Əl çəkin məndən! Adamı adam kimi ölməyə də qoymurlar...!”