Başlarınınsa üstündən yalnız onların eşidə biləcəyi bir səs dalğalanirdı fəzaya:
“....... mən daim pisliklər istəyən, amma yaxşılıqlar törədən böyük bir qüdrətin .....”
Zəifliyi və
halsızlığı soyuqdəymə ilə aclığın ayağına yazdı, amma başındakı zindan ağırlığını
heç nə ilə əlaqələndirə bilmirdi. Birdən beynində sanki boşalma baş verdi, kəllə
qutusu qaynar məhlulla dolmağa başladı. Daha baş verənləri müşahidə və analiz
etmək iqtidarında deyildi,...gözləri yumuldu.., uzaqlara aparıldı, çox
uzaqlara.. Animi, müddətlimi oldu bu
xaos, anlamadı. Minilərcə kvarklara parçalandı sanki, bölünüb yayıldı, səpələnib
bir dünya boyda məchulluğa dönüşdü..., və bu möhtəşəm intişardan sonra
yığılmanı, büzülmə, düyülməni yaşadı, bir nöqtəyə - yenidən tamlıq təşkil edən bir varlığa., olumunu bir daha duydu. Əvvəlcə
bu dəyişmədən müdhiş bir vəhşət bürüdü onu, özünü çarpayısında yox, qarşı
divarda, evin yuxarı küncündə hiss etdi. Amma tamlığı ilə orda deyildi. Başqa
bir “mən” də aşağıda, yataqda uzanmışdı, onun yatağında.., və bu “mən” eynən
özü idi. Amma heç görəsi halı qalmamışdı., büzüşüb yumağa dönmüşdü. Bir müddət
tavandan asılıb çarpayıdakı proyeksiyasına baxdı, varlığının form dəyişikliyi
çox-çox qəribə gəldi ona.
“Ölmüşəm yəni?” – düşündü – “Ölüm buymuş? .. Allah rəhmət....” bitirə bilmədi.
bu
soyuqluq, ağ yeknəsəklikdə son dərəcə yöndəmsiz və qrotesk görünən Çester sofası., açıq boz rəngli. Və...və otağın sakinləri: KonsTer
və İnstEr.
Dolu vücudlu,
cınaqlı, uzun bakenbardlı, sol qulağında nazik meyal halqa olan, bir qədər
apatik, bu - KonsTerdir. Boyu güdə, sısqa, seyrək dişli,
keçisaqqal, son dərəcə çevik, ötkəm – bu da İnstEr. Hər ikisi metal parıltılı
kombinezonlarda, hər ikisinin gözləri soyuq şüşə parıltılı..
KonsTer gəmiyə
yeni daxil olub, sofaya çökmüş və ayağını ayağının üstə aşırıb yarımmürgülü
halda oturmuşdu. Monitor önündəki yoldaşı isə müxtəlif məkanlardan aldığı
siqnallarla işləyir, aradabir əli altındakı onlarca qurğuya da nəzarət edirdi.
Bir qədərdən sonra Koya tərəf dönüb alçaq səslə nəsə dedi. Ko gözünün birini
açıb, ona cavab verdi. İn eyni tonla tenə
nəsə dedi. Ko ikinci gözünü də açdı və
monitora yaxinlaşdı. Bir yerdə nəyisə müzakirə etdilər. Beş dəqiqəmi, on dəqiqəmi,
..vaxtı ölçən olmadı., heç kimin ağlına da gəlmədi bu, çünki vaxt deyilən şey
yox idi orda., və buna təəccüblənmək də həmçinin.., heç kimin ağlına gəlmədi.,
çünki adi bir şey idi.
Hər cür insani hiss, heyvani instinkt, və digər bu sıra bizə məlum meyarlardan xali 2 vücud.., 2 boz mələk...
Qəsəbə ilə
şütüyən təcili yardım maşını filanıncı küçəni keçib, filanıncı evin qarşısında
dayandı. Maşından 2 tibb işçisi düşdü, özləri ilə xərək götürüb, filan mənzilə
qalxdılar. İrəlidə gedən bir qədər tosqun, şaqqalı, sol qulağı sırğalı, arxada gələnsə qısaboy, keçisaqqal, dişləri
seyrək, çevik birisi idi. Ünvana çatdılar. Qapının heç zəngini də basmadılar,
bilirdilər ki, açan olmayacaq. Rahatca
bağlı qapıdan keçib, mənzilə daxil oldular. Tavandan asılmış ruh “gözlərini” bərəldib
onlara baxırdı. Ağ xalatlılar onu əlbəttə ki, görürdülər, amma özlərini o yerə
qoymurdular. Onların biri masa arxasına
keçib, çantasını açdı, kağızlarını çıxarıb, qeyd götürməyə hazırlaşdı. İkinci
isə çarpayıdakı bədənə yaxınlaşıb, yarım dəqiqəlik müşahidə-müayinədən sonra
xülasəsini verdi:
- Yaz, Ko. Nəbz,
nəfəs itib. Soyuyub, kənar qıcıqlara heç bir reaksiya yoxdur. Pışık bəbəyi
sindromu. Hemorragik insultdan keçinib. .....dolce vita..
- Bizlikdi.
Tamam. Getdik, İn.
Daha çox
danışmadılar, ölünü, ya xəstəni... ya
ölü xəstəni.., yox, xəstə ölünü xərəyə uzadıb özləri ilə apardılar.
Ruh isə maşının arxasınca uçaraq, dad-fəryad qoparırdı. “Məni hara aparırsız, oğrular!?... Mən ölmüşəm! Əl çəkin məndən! Adamı adam kimi ölməyə də qoymurlar...!”
Xərəyi liftə
qoyub cərrahiyyə blokuna qaldırdılar. Bədən cərrahiyyə masasına köçürüldü və....
əməliyyata başlanıldı. Narkoz-filan, hər şey qaydasınca gedirdi. Bütün bunları
müşahidə edən ruhun “ağzı” açıla
qalmışdı. Axı cəsəddə narkozla operasion aparmaq kimin ağlına gələrdi?.. “Macəralarım
hətta öləndən sonra da məni tərk etmir” fikirləşən ruh özünə toxtaq verməyə
başladı: “Əşşi, nə edirlər etsinlər,
daha bundan da pis olmayacaq ki...onsuz da ölmüşəm. Ən əsası odur ki, mən heç
bir ağrı hiss etmirəm., yaxşı ki, narkoz yadlarından çıxmadı. Adımı ölü qoyub
saymazyana hərəkət etmədilər. Sağ olsunlar.”
Ruh əlini qulağının dibinə qoyub,
tam etinasız halda bədənin üzərində havada üfüqi vəziyyətdə uzanmışdı.
Öz həyatını həkimlərə etibar etmişdi. Birdən 4 tərəfindən əllər peyda
olub, qollarından, ayaqlarından,
başından yapışıb onu aşağı dartmağa başladılar. Ruh çırpınır, sıyrınmağa
çalışırdı. “Əl çəkin, buraxın, məlunlar! Aman! Öldürürlər! Kömək!” deyə qışqırırdı. Amma əllər kəlbətin məngənəsində
daraşmışdılar onun gözəgörünməz canına. Əlqərəz, qapazlaya-qapazlaya onu aparıb
cərrah masasının üstündə ölüsayağı uzanmış bədənə soxuşdurdular. Bədən onu
böyük məmnuniyyətlə qəbul etdi, heç qımıldanmadı da.., qəribsəmişdi..
Ruh isə maşının arxasınca uçaraq, dad-fəryad qoparırdı. “Məni hara aparırsız, oğrular!?... Mən ölmüşəm! Əl çəkin məndən! Adamı adam kimi ölməyə də qoymurlar...!”
Yer. Hansısa
bir şəhərin hansısa bir küçəsi. Tam məchulluqdan bir ambulans peyda olur. Həyətlərdən
birirnə dönüb dayanır. 2 ağxalatlı düşür, əllərində xərək. Biri gövdəli, dolu
vücudlu, cınaqlı, sol qulağında sırğa,
digəri – alçaq boylu, sısqa, seyrək saçlı, çevik.....
Amma qətiyyən
tələsmirdilər. Adam ölmüşdü zira, plandan kənar. Onları burda bağlı qapı,
tavandan asılmış ruh, xəstəxanada isə cərrahlar gözləyirdi. Başlarınınsa üstündən
yalnız onların eşidə biləcəyi bir səs dalğalanirdı fəzaya:
“....... mən
daim pisliklər istəyən, amma yaxşılıqlar
törədən böyük bir qüdrətin .....”