ŞƏHLA NİHAN

Günəş iki əlini üfüqlərə dirəyib yavaş-yavaş dikəlirdi. Qaranlıq iri, selikli bir mollyusk kimi ayaqlarını sürüyə-sürüyə təzəcə aradan çıxmağa hazırlaşırdı ki, “ehey! Ayaq saxla!” nidası gəldi.

ikinci

ilk kitabım

Hər şey möhtəşəm və sadə idi. Əşyalar, olaylar arasında hər cür əlaqə qırılmış, yerini duyğusal bir rabitəsizlik tutmuşdu. Səbəb-nəticə tandemi cırıq-cırıq olub fiaskoya uğramışdı.

İndi pəncərə önündə durub o ikisinə baxır, baxırdı..., çox məhrəm görünürdülər... Beynindəki səssizliyi bir sual eninə-uzununa doğrayıb-tökürdü: “Niyə? Nə səbəbə?... ”

Ruh isə maşının arxasınca uçaraq, dad-fəryad qoparırdı. “Məni hara aparırsız, oğrular!?... Mən ölmüşəm! Əl çəkin məndən! Adamı adam kimi ölməyə də qoymurlar...!”