Günəş iki əlini üfüqlərə dirəyib yavaş-yavaş dikəlirdi. Qaranlıq iri, selikli bir mollyusk kimi ayaqlarını sürüyə-sürüyə təzəcə aradan çıxmağa hazırlaşırdı ki, “ehey! Ayaq saxla!” nidası gəldi.
ARDINI OXU »
fəlsəfə esse ruh reallıq müşahidəçi homeopatiya azadlıq faneron hekayə kitab solipsizm şəxsiyyət ikiləşməsi oyun rəssam tsikl
