“Belə olmaz... Belə yaramaz... Köklü dəyişikliklər
lazımdır. Bu cür davam edə bilməz. Köhnənin zəminində yenini qurmaq olmaz. Dəyişiklilər
gəlib insanı tapmır, insan özü onları yaradır, çağırır. Planlar qurur, sonra əməl
edir.. Mənsə ilişib qalmışam plan mərhələsində... Bu çamadanı hara qoymuş
olaram?..”
Qatarın tərpənməyinə 3 saat qalırdı. Qərar
çoxdan verilmişdi. Bilet alınmış, bütün işlər sahmana salınmış, indi gedişinə bəraət
qazandırmaq üçün idi daxili monoloqu. Bəraəti öz qarşısında qazanmalıydı.
“İşdə də gətirmirdi onsuz... Ailədə də
daimi anlaşılmazlıq. Yox, belə olmaz.. Bu şəhərdir səbəbkar, düşmədi mənə..
Azad elə məni buxovlarından, milyonçular şəhəri. Mənə ana qucağı aça bilmədin,
açmaq istəmədin, peşman etdin. Gedirəm... Çamadan haradadır, qəribədir...”
2 saat qalırdı vaxta.
“Bilirəm, mənsiz çox çətin olacaq ona.
Eybi yox, qadın güclü varlıqdır, iki əli bir başını dolandıracaq. Bir az
ağlayıb sıtqayacaq ardımca, sonra kiriyəcək. Elə bilsin, həyatdan köçmüşəm,
yoxam artıq... Bu çamadan niyə
tapılmır?..”
1 saat qalırdı.
Təşviş. Aparılacaq 2-3 dəst paltar, bəzi
şəxsi əşyalar qalıb masa üzərində.
“Möcüzədir lap. Axı dünən axşam burada
idi, özüm açıb içinə bileti, sənədlərimi və bir qədər də pul atdım ki, bu gün
paltarlarımı da qoyum və aparım. Nəcə oldu bəs?..”
Yarım saat. Daha qatara çata bilməzdi. Mərkəzdəki
tıxaclarla şəhər kənarındakı dəmiryol vağzalına getmək üçün kifayət deyildi bu
vaxt. Dikinə qoyulmuş çamadanın üstündə oturub ovcunu alnına dayayaraq fikirləşirdi.
“Çamadan hanı?..”
Otağın azca aralı qapısı arxasından səs çıxarmaqdan qorxub nəfəsini qısan qaraltı., bir cüt ürkək baxış, bəbəklərdə yaş...