Yalnız dənizkənarı parkda gəzəndə
fərqinə vardım ki, mamır yaşılı dünyanın ən gözəl, ən zəngin yaşılıymış. Meşədə
yaşıl olmağa nə var....?! Boylanıb ətrafında atanı, babanı, bütün ağac nəslini görəcəksən.
Bütöv bir şəcərənin gücü sənlə, başın üzərində al günəş..., daim qucaqlar pöhrələrini,
ayaqların da torpağın ovcunda. Sən gəl burda, su səltənətində, su mavisinin tam
dominantlığında, onun təsir və təqibinə sinə gərib də öz xislətinə sadiq qal. Və burda dənizə uzanan
boruların, daşların üzərini örtmüş qara mamır çürüntüsündə də yaşılın qələbəsini görürsən. O qara tam qara
da sayılmaz. Diqqətlə baxdıqda qaranın məhbəsində olsa da mahiyyətini tərk etməmiş
bir əlahiddəlik dalğası çarpır nəzərə. Günəş şüasının tərpədib oyatdığı şıltaq
yaşılın enerjisi parıldadır daşları, qara zümrüd gözləriylə göz vurur sənə
sanki..
Buranın günəşi çox etibarlı, səni
yalqız buraxmaz. Sən sahil boyu irəlilədikcə dalınca gələr. Ta üfüqdən dəniz səthi
ilə kölgənə doğru uzanan enli parıltılı zolaq günəşin işığı ilə bərabər
istisini də ayaqlarına atar.
Sahil küləyinin tək yeganə
oyuncağı sənin saçların olar. Onları gizlədərsən əgər, dəliliyi tutar küləyin.,
üzünə üfürər, sillələr, papağını başından alıb saçlarını çiyinlərinə dağıtmayınca
əl çəkməz.
Molbertli rəssam skulpturasına
yaxınlaşıram. Görən nə çəkir?.. Durduğu yeri çəkirmiş. Onun kimi personajlar az
deyil burada. Dənizçi, balıqçı və s. Bir qəribəlik: bizdə heykəllərin də boyu
özümüzünkü kimidir – bəstə..
Argentina baobabları, əzvay
(aloe), çiçəkləmiş maldili (kaktus) və digər ekzotik bitkilər hamısı sellofan
zindanlarda.., soyuqdan qorunurlar. Yadıma düşdü ki, əvvəllər qışda qar altında
qalmış palma və digər cənub florasını gördükdə əynimin qalın paltosundan xəcalət
çəkərdim..
Burda həmişəyaşıl ağacların bir
çoxu qadın salonundan çıxmış xanımların saç düzümünü xatırladır öz tacları iə.
Trapes, üçbucaq, kvadrat, kürə şəkilli ağac “saç düzümü” görərsiz burda. Bütün
iynəyarpaqlıları belə tale gözləyir. O biri ağaclarsa öz kefində, necə istərlər
o cür də boy atarlar., onlara həndəsəni sevdirmək bir kəsin ağlına gəlməz,
çünki bu ağaclar iradə nümayiş etdirir, əl
atıb saçlarını yolur, üst-başlarını viranə günə qoyurlar, lüm-lüt soyunub ölümü
çağırırlar. O üzdən ölüm (keçici də olsa) azadlığın əldən verilməməsi üçün zəruridir.
Və yalın əyri budaqlarla göyün istənilən səmtini hədələyən bu lüt ağaclar azad
olduqları üçün “priçoskalı” bəzək-düzəkli
küknarlardan on qat daha gözəldir.
Köhnə Bakının, xoşməramlı, hamının
üzünə açıq, əski Bakının ovqatını və hüzur dolu iç dünyasını, abi-havasını
suları sahillərini yalayan dənizkənarı parkdan daha dolğun və bütün tamlığı ilə nə əks etdirə bilərdi ki..? Şəhər öz tarıxını unudardı bəlkə və bəlkə
unutmasına şad da olardı, ama dalğalar qoymur, onların hər sahilə çırpılışı təzələyir yaddaş notlarını.., andırır keçmişləri, Bakı
körfəzinin suları altında qalmış Bayıl qalasına qədər qaşıyır olaylar məzarlığının
baş daşlarını..
Noyabrın son günləri. Dənizkənarı Park.
Torpağın payızın boz üzünə qıpqırmızı şıltağı. 
Və ikinci birisi. Uzaqdan baxanda ağac payızın ortalarında gül açıb sanacaqsız. Yalnız yaxınlaşırkən “gülün” saralmış yarpaqlar olduğu aşkarlanır.
Noyabr, 2016.