Solipsizmi
israrla rədd edənlər əslində solipsistdirlər. “Mənim (!) bilmədiyim, görmədiyim
bir şey yoxdur demək!” imperativi elə solipsizm axarına çıxışı bildirir. Yəni hər
şey mənim qavrama və persepsiyamda., dünya
göz bəbəklərimdə. Olum mənim təəssüratlarımda!
Eqo
iltihabı..
Sağlam düşüncə
üçün solipsizm yalnız dar çərçivə daxilində təkanverici ling rolunu oynaya bilər
və ətraf mühitə açılan pəncərədir hardasa. İlk əvvəllərdə infantil şüur yalnız
görüb-eşidib-duyduqlarını öyrənər. Ənginlikləri və nəhayətsizliyi
hüdudlu, qısır şüurunla dərk edə bilməzdin. O barədə çərçivə lazım idi., fokusu
kiçiltməkçün. Solipsizm bu çərçivədir. Bu baxımdan lazımlıdır. Amma onu insan
miqyaslarından aşırmaq, mütləq mənada hər bir şeyə tətbiq edib, mövcud bütün
kontekslərdə işlətmək hədyandır. “Əlim çatmayan, ünüm yetməyən, mənim olmadığım
yerdə heç nə yoxdur! Bilmirəmsə deməli
yoxdur! “ iddiaları. Sənin Yoxluq
saydığınçun sən var ola bilərsən .., sadəcə əhəmiyyətsizliyin üzündən səninlə
kontakt istənilməz və s.. onlarca mülahizə yürütmək olar.
PS. Olum –
tapmacadır və o sənin özünçün rənglədiyin çızma-qaradan ibarət deyildir.
(Kastaneda)