İnsanlara,
hadisələrə, varlığa münasibət insan tərəfindən ikitirəli olur: onun və daxilindəki
ilahi zərrəciyin münasibəti. İnsan əsasən başqasının şəxsiyyətinə orientə edirsə,
ruh həmən insanın kvintessensiyasına müraciət edir., və onun aləmində birmənalı
yaxşı adam, pis adam, zalım/rəhmli, dəli/ağıllı yoxdur. Suya atılmış süngər
bütün səthi ilə suyu necə hopdurursa o da başqasından gələn infonu belə qəbul
edir. Onun ritorikası başqa, kanonları, doqmatları başqa. Ağ/qara damğası
vurmur, qütblərə bölmür ( Nitşe, Spinoza
- mütləq yaxşı və mütləq pis yoxdur)
Ruhun
insana yanaşması Absolyutun bir hissəciyinin digər hissəciyinin müxtəlif təzahürlərinə
yanaşmasıdır. Sizin bir barmağınız digər barmağınıza qarşı hansı mövqe nümayiş
etdirirsə o yanaşma da elədir təxminən.
Biz
kiməsə nifrət edərik, kimisə sevərik, kimçünsə daıxarıq, kimdənsə qaçarıq.
Bunların ona elə bir dəxli yox. O əsasən tolerant və indifferentdi belə hal dəyişkənliyinə.
Amma
onun da küsəcəyi məqamlar var. Onda ki, sınmır o, yox, o ürək deyil sına. Küsür
və uçub getmək istəyir geriyə, ata qucağına.
Ağır
xəstələr var. Kimin ki, ruhu hələ inciməyib, küsməyib, dönməyib, onlar ən ağır
patologiyaya belə qalib gəlirlər. Xəstəlik dərəcəsi müəyyən qədər yüngül
olanlar var ki, ruhu çox çökük, çox incikdir.., yerdən, göydən, hər şeydən. Elə
insanı saxlamaq olmur. Lap tap panatseya
ver, ən gözəl tibb bilicilərini yığ ətrafına, ən müasir terapiya vasitələrinə əl
at. O qalmaq istəmir...