Aristotelin
oğluna xitabən yazdığı fərz edilən
“Nikomax etikası” traktatında xoşbəxtlik anlayışına belə aydınlıq gətirilib.
Nədir xoşbəxtlik?
1.Əgər xoşbəxtlik
həyatda maksimum ləzzət almaqdadırsa, onda insan həyatı ilə şüursuz varlıqların
– təbiətin digər canlılarının yaşayışı arasında fərq olmur.
2.Əgər uğura
çatmaqdırsa, bu da düzgün şərh sayılmaz, uğur xarici ünsürlərdən və ətrafdakı
insanların fikrindən birbaşa asılıdır.
3.Status, mənafe,
var-dövlətmi? Yox, bunlar sadəcə vasitədir.
Xoşbəxtlik
immanent sorundur, daxili olması lazımdır. Xarici bər-bəzək onu müvəqqəti
yaradacaq, parıltı itəndə o da itəcək.
Aristotelə
görə xoşbəxtlik enerji növü, məziyyətlərin açılması üçün icraat gücüdür. Xarici
faktorlara rəğmən özünütəsdiqdir. Nəsibinin doğruldulması, təxsisinin (предназначение) praktik reallaşdırılmasıdır xoşbəxtlik.
Ləyaqət və
comərdlik rəmzi kimi isə qızıl ortalığı göstərir. İfratdan və təfritdən
(max/min) itələnmək, mötədilliyə
sığınmaq. Məs.kurajla qorxaqlıq arasında cəsurluğu seçmək.