(esse)
Uzun bir yoldur. İlk
baxdığında sonu görükməz kimi. Gedirik.
Sürprizlərlə doludur zatən. Xoş
sürprizlərdən sevərsən yolu, bəd olanlardan.. yenə də sevərsən, zira başqa
əlacın yox ki.. Yolnan qiyamamı qalxacaqsan?
Gedə-gedə Dovlatovanın sözlərını çözürük:
Ən uzun yol heçyerə aparan yoldur .
Addım-addım, parça-parça yolu
yaddaşımıza köçürürük. Yol bundan tükənmir, biz tükənirik.
Gedirik.
Yolun sürprizlərlə müsavi qəribəlikləri də
var. Sevdik onları da. Persepsiyamızdakı
heyrət oyuğunu boş qoymamaqçun.
Çoxdur yolun qərubəlikləri. Məsələn,
ayaqlarımız altına sərilməsinə rəğmən həm də tirandır. Bir növ ayaqlanan tiran,
tapdanan manipulyator. Yəni ilk baxışda “yol mənim, özüm bilərəm, hər şey öz
əlimdə” düşünərsən, amma bu yalnız ilk
baxışda belədir.. Gedirik.
Hamı eyni yerə gedir, amma müxtəlif
sürətlə. Kimi şütüyür, kimi sürünür. Kiminin topuqlarında zəncir,
kürəyində ağır yük, kimisi əllərini yellədə-yellədə
gedir. Bəzilərində xizək, az qismində skuter var, onlar yol əziyyətindən
qurtulmuşlardır. Onların yürüşü imitasiyadır
sadəcə, əzabı - əzaba parodiya.
Bəzilərinin ayağının altında hündür platforma
var., bəziləri yerdən gedir. Birincilər ikincilərə yuxarıdan baxmaq şansı
qazanır və fürsət yetincə yararlanır bu şansdan.
Gedirik. Getdiyimiz yerə tez çatmaq
üçün gedirik və arzu edirik ki, kaş heç çatmayaydıq ora, nolardı.... Aramızda
“hamı çatacaq, mən yox” düşünən sadəlövhlər də var. Yol hamının hər cür
qələtini bağışlar. Gedirik.
***
Bu yolda bütün sözlər
söylənilib, bütün fikirlər düşünülüb, bütün mahnılar bəstələnib, sevgilər
yaşanıb, acılar udulub. Ona görə nə desən,
deyilmişlərin təkrarı olacaq ancaq, sevilmiş sevgiləri bir də
sevəcəksən, gözlərin də eynən onlar kimi parıldayıb qamaşacaq, yaşarıb dolacaq
və donacaq. Nələr edirsən et, çeynənilmişi
bir kərə daha çeynəməyə məhkumsan. Bu yol təkrarkar yoludur, ikinci adı
Repertuar., və orda təzə bir şey oynanılmaz. Amma biz inadkarlığımıza salıb,
yeni söz, yeni fikir, yeni səs, sevda və zəhr naminə elə hey gedirik.